Babalin.com :: online panacee

Filmpje!

nospam@example.com (Jens Bruinlier) — 2011-12-15T09:23:19Z

Eens wat anders. Een videoclip van onze huisband, Tarball.

Hun album, geproduceerd door topproducer Guido Aalbers, komt uit in maart.

Zeg eens op!

nospam@example.com (Piethelm Vaantjes) — 2011-04-19T08:21:31Z

Zeg eens op, in hoeveel databases heb je een account en komen je gegevens voor? Reken trouwens maar op tientallen of honderden.

Dat is ook een reden waarom identiteitsfraude steeds meer voorkomt, er zijn gewoon meer gegevens te vinden. Maar ook de overheid zelf maakt grif gebruik van al die gegevens, door o.a. databanken aan elkaar te koppelen.

Afgezien hiervan gebruiken bedrijven zelf natuurlijk dolgraag je data, meestal voor commerciële doeleinden. Op zich prima, zeker als je dit zelf weet als gebruiker en ermee hebt ingestemd. Lees bijvoorbeeld eens artikel 2B van de voorwaarden van Linkedin: daarin staat op bijna humoristische wijze dat ze echt álles mogen doen met je gegevens. Trouwens ook nadat je je account hebt opgezegd.

Al met al vinden we dat je je account moet kunnen opzeggen bij internetsites, liefst natuurlijk mét verwijdering van je gegevens. Vaak maken sites het al erg lastig je account op te zeggen, vanwege die commerciële belangen (klantenbinding). Soms is het zelfs onmogelijk om je gegevens te verwijderen. Als zo'n site daar geen goede reden voor geeft, dan kun je ervan uitgaan dat ze liefst tot in de eeuwigheid van je gegevens gebruik willen maken om geld te verdienen.

Het is dus vaak lastig te zien of/hoe je account op te zeggen is. Daarom heeft Babalin de site AccountKiller gelanceerd. Dit is een overzicht met tientallen sites waar je een account kunt hebben. Per site staat de snelste manier aangegeven hoe van je account af te komen. Als dit erg lastig of onmogelijk is, komt zo'n site op de zwarte lijst. Je kunt zelf ook sites opgeven voor in de lijst.

Ook handig dus om vooraf te kijken: als je ergens een account wilt aanmaken - kun je die wel opzeggen? Check het op www.accountkiller.com.

Gratis tip: over accounts gesproken, je kunt binnenkort nog makkelijker overstappen van de ene naar de andere bank. Het wordt namelijk gauw mogelijk om je rekeningnummer te behouden, dus geen gedonder meer met (automatische) boekingen van en naar verouderde nummers. Kijk hier voor advies over de meest sociale & duurzame banken.

---- English version ----

Delete it

Tell us, in how many databases do you have an account and can data be found about you? The answer: hundreds.
This is also a reason for identity fraud: there are simply more and more data to be found.

But also the government loves to use all those databases, and link them to generate interesting information.

Apart from this, companies themselves are eager to use your data, mostly for commercial purposes. Fine, of course, if you - the user - are aware of this and agreed to 'the rules'. For example, read article 2B of Linkedin's user agreement: it says, nearly in a funny way, that the site can do nearly anything with your data, even after having deleted your account.

All in all we think you should be able to delete your account on internet sites, preferably with complete removal of your data. Often, sites create difficulty to delete your account, because of those commercial purposes (customer retention). Sometimes it is even impossible to delete your account. If such as site does not state a clear reason for doing so, you can bet their reason is 'making money' as long as possible with your data.

It is often hard to find out how to delete your account. Because of that, the site AccountKiller was launched. This is an overview of many sites where you can have an account. For every site you can read the fastest way to get rid of your account. If this is very hard or impossible, a site ends up on the black list. You can also submit sites yourself, if they're not yet on the list.

So, it is also smart to check the site in advance, before creating an account somewhere, if such an account can be deleted at all.

Check it now on www.accountkiller.com.

Dure ICT: welke weg kiest het kabinet?

nospam@example.com (Roek Vleerman) — 2010-11-11T10:37:12Z

Vandaag voor de zoveelste keer in het nieuws - maar nu écht - is de mislukking van het ICT-systeem BVH van de landelijke politie. Ondanks een waarschuwend rapport dat er allang lag en uitgekeerde topsalarissen aan ingehuurde ICT'ers is er dan toch eindelijk het oordeel: mislukt, stoppen. Dit is slechts één voorbeeld uit de vele nieuwsberichten waarin de enorm hoge kosten van overheids-ICT aan de kaak worden gesteld.

Eén Vandaag en via hen Computable wisten de hand te leggen op een onafhankelijk kwaliteitsrapport uit 2008, geschreven door de Software Improvement Group. Hieruit blijkt dat bij de politie reeds in 2008 bekend was dat o.a. een rol speelden: een grote complexiteit (koppelen van meerdere oudere systemen), een matige architectuur voor iets dergelijks, gebruik van meerdere technologieën naast elkaar - en te weinig testwerk. Ofwel: zeer grote risico's.

Vanochtend op Radio 1 werd een kosteninschatting gemaakt van BVH: misschien wel een half miljard euro. Jeanine Hennis-Plasschaert van de VVD meldde dat doorgaan duurder is dan stoppen, dus... Weg belastinggeld? Even verder gezocht: begin 2010 schreef Webwereld al dat de ICT-afdeling van de politie onder curatele was gesteld. Onder andere voor het (kennelijk ook falende) communicatiesysteem C2000 én BVH huurde de ICT-afdeling van de politie externe ICT'ers in met een gemiddeld inkomen van ruim boven de Balkenende-norm. Enkelen verdienden zelfs rond de twee keer premierssalaris. Zij zijn er in financiële zin vast niet 'minder' van geworden.

Bovendien, misschien is er van deze 'mislukking' wel geleerd - alhoewel dat eerder had gekund. ICT-hoogleraar Chris Verhoef onderzocht enkele jaren geleden namelijk al het verband tussen ICT-projectgrootte en faalkans. Die faalkans blijkt flink omhoog te gaan bij toenemende grootte/complexiteit. Onlangs benadrukte Verhoef de bevindingen nog eens in zijn knipselkrant. De samenvoeging van oude systemen tot één groot, complex 'supersysteem' levert dus een kansrijke kandidaat om te falen - wat genoemd SIG-rapport eigenlijk al voorspelde en nu inderdaad is gebeurd.

Een trend vanaf ca 2007 die we (naast schaalvergroting en centralisering) bij de meeste ministeries zien is de volgende: bezuinigingen op mensen, maar niet op financiën. Die volgden overigens later, heel voorspelbaar, wel weer. Wat is ongeveer het mechanisme? Het beleid blijft grotendeels, bijvoorbeeld omdat het uit Brussel komt. Ofwel, het werk blijft - dat met minder mensen uitgevoerd moet worden. Het wordt dus uitbesteed. Kennis en ervaring worden overgedragen - wat flink extra tijd en geld kost uiteraard - aan partijen met een winstoogmerk. Het verwachte resultaat is dus: er is meer geld nodig (zéker in de overgangsfase, hoe lang die ook moge duren) in een situatie met minder ambtenaren. De belastingbetaler is duurder uit.

Bij een ander rijksministerie werd de ICT-directeur daarvan, bij aankondiging van deze 'FTE-bezuinigingen', gevraagd naar dit mechanisme en wat zijn verwachting was. Zijn 'voorzichtige', maar duidelijke reactie: "Het kan, dat we duurder worden - maar op dit niveau (hoge ambtenarij, politiek, -red.) worden irrationele beslissingen gemaakt". Juist.

Wat kunnen onze politici hiervan leren, afgezien van de irrationaliteit? Houd het eenvoudig en overzichtelijk. Geen kolossen van complexe ICT-systemen, want dat gaat je (ons) kosten. Daarbij: verklein éérst beleid, dán pas het aantal medewerkers - 'op straffe van' dure uitbestedingen, waarbij de belastingbetaler bij een kleinere overheid nota bene duurder uit is. Op de risico's van schaalvergroting, verhoogde complexiteit en centralisatie werd trouwens meer in z'n algemeenheid in de jaren '70 al door de befaamde econoom Fritz Schumacher gewezen. Daarnaast: er zijn mensen die wel degelijk goed verdienen aan deze projecten. Misschien is het te rechtvaardigen om met twee ton naar huis te gaan bij een 'schadepost' van een half miljard. Toegegeven, op de totale projectkosten is dat weinig. Maar zo niet: misschien moet er iets aan gedaan worden.

De wat gemene vraag is - zeker aan het huidige kabinet - wiens belangen het liefst worden behartigd: die van de belastingbetaler of van het bedrijfsleven. Het gevoel ontstaat, door genoemde constateringen (voortgaande centralisaties, schaalvergrotingen, uitbestedingen), dat de voorkeur wordt gegeven aan de laatste. Bewust of onbewust?