Doorgestoken kaart of niet?
Donderdag, 30 april 2009
Suzan Boyle. Al een aantal weken houdt ze de gemoederen bezig. Een 47-jarige onbevlekte maagd uit een onuitspreekbaar dorp vlak bij Glasgow die bij de audities van Britain's Got Talent cycle 3 een stem als een klok laat horen ten overstaan van een zaal die van ongekend cynisch als een blad aan de boom is omgeslagen naar dak-eraf-gehalte vanaf de eerste trilling van de stembanden boven die onflatteuze jurk.
Iedereen heeft een mening en die mening is steeds samengesteld uit twee componenten: haar uiterlijk en haar talent. In de Volkskrant van afgelopen zaterdag een artikel over het nepgehalte van het programma. Niemand minder dan Hummy van de Tonnekreek (mind your step, mrs Big Brother herself en qua flatteusheid Suzans gelijke) wist het meteen: die jury speelt toneel want die weet echt van te voren al wie wie is.
Nou, daar heeft ze natuurlijk deels gelijk want ze hebben op een papier voor zich wie de persoon is, dat kun je al aan de vragen van Simon aan Suzan zien; hij zou anders nooit die specifieke vragen hebben gesteld. Hij weet ook dat ze heel goed zingt en er is ook geen enkele moeite gedaan om haar vooraf in een betere jurk te steken en haar van make-upadviezen te voorzien. Natuurlijk niet, dat hoort niet bij deze show. Ook is er vooraf al in Suzans woonplaats gefilmd (en omdat dat er uit ziet als een vuilnisbelt hebben ze zelfs in een nabijgelegen dorp dat er iets fatsoenlijker uitziet gefilmd), want bij de voorrondes is haar zangtalent natuurlijk allang gespot.
Je kunt het ook zien aan het meest complete filmpje op Youtube waarin je die twee leuke toneeljongens ziet zeggen: we zijn hier in Glasgow en het publiek is leuk, de stemming zit er goed in, er ontbreekt nog slechts een ding: talent. Meteen daarna komt Suzan... ja hehe, leuk ingeleid dus. Natuurlijk is dat allemaal gestaged. Maar Suzan is echt en haar talent ook, daar is niets aan gewijzigd vooraf. Het effect is zo heftig omdat het verschil tussen haar gewone thuis-zelf en wat ze wil bereiken zo enorm groot is.
Is ze lelijk? Ach, de tegenwoordige definitie van schoonheid is wat doorgeslagen, maar je mag toch met enige zekerheid stellen dat ze niet moeders mooiste is. Heeft ze talent? Ach, je moet houden van het trillende keeleffect en de musicaldraak die ze zingt, maar je mag met dezelfde stellige zekerheid zeggen dat ze kippenvelverwekkend goed zingt.
Haar succes mag een slim vooropgezette televisieproductie zijn, grotendeels buiten haar medeweten om, maar haar talent is niet doorgestoken, haar talent gaat haar helemaal naar de finale brengen en als het een beetje wil naar de voeten van de Britse majesteit, waar Suzan dan haar kunst voor mag vertonen. Go, Suzan.
Iedereen heeft een mening en die mening is steeds samengesteld uit twee componenten: haar uiterlijk en haar talent. In de Volkskrant van afgelopen zaterdag een artikel over het nepgehalte van het programma. Niemand minder dan Hummy van de Tonnekreek (mind your step, mrs Big Brother herself en qua flatteusheid Suzans gelijke) wist het meteen: die jury speelt toneel want die weet echt van te voren al wie wie is.
Nou, daar heeft ze natuurlijk deels gelijk want ze hebben op een papier voor zich wie de persoon is, dat kun je al aan de vragen van Simon aan Suzan zien; hij zou anders nooit die specifieke vragen hebben gesteld. Hij weet ook dat ze heel goed zingt en er is ook geen enkele moeite gedaan om haar vooraf in een betere jurk te steken en haar van make-upadviezen te voorzien. Natuurlijk niet, dat hoort niet bij deze show. Ook is er vooraf al in Suzans woonplaats gefilmd (en omdat dat er uit ziet als een vuilnisbelt hebben ze zelfs in een nabijgelegen dorp dat er iets fatsoenlijker uitziet gefilmd), want bij de voorrondes is haar zangtalent natuurlijk allang gespot.
Je kunt het ook zien aan het meest complete filmpje op Youtube waarin je die twee leuke toneeljongens ziet zeggen: we zijn hier in Glasgow en het publiek is leuk, de stemming zit er goed in, er ontbreekt nog slechts een ding: talent. Meteen daarna komt Suzan... ja hehe, leuk ingeleid dus. Natuurlijk is dat allemaal gestaged. Maar Suzan is echt en haar talent ook, daar is niets aan gewijzigd vooraf. Het effect is zo heftig omdat het verschil tussen haar gewone thuis-zelf en wat ze wil bereiken zo enorm groot is.
Is ze lelijk? Ach, de tegenwoordige definitie van schoonheid is wat doorgeslagen, maar je mag toch met enige zekerheid stellen dat ze niet moeders mooiste is. Heeft ze talent? Ach, je moet houden van het trillende keeleffect en de musicaldraak die ze zingt, maar je mag met dezelfde stellige zekerheid zeggen dat ze kippenvelverwekkend goed zingt.
Haar succes mag een slim vooropgezette televisieproductie zijn, grotendeels buiten haar medeweten om, maar haar talent is niet doorgestoken, haar talent gaat haar helemaal naar de finale brengen en als het een beetje wil naar de voeten van de Britse majesteit, waar Suzan dan haar kunst voor mag vertonen. Go, Suzan.
